Blindemannetje

Afgelopen weekend liep ik geblinddoekt door het bos met de bedoeling zonder te kijken mijn doel te bereiken.
Geen vooruitziend blik maar overgeleverd aan mijn overgebleven zintuigen en tastzin. Ik rook het bos, de schors op de bomen, die hun nabijheid daarmee verklapte. Ik hoorde de wind zachtjes door de takken gaan en voelde het meest belopen paadje onder mijn voeten. Daarmee kon ik al aardig mijn weg vinden. In mijn hart voelde ik kleine impulsen van spanning en vertrouwen in elke verrassende stap.
Gaande weg merkte ik iets anders op, eerst alleen wat beweging en warmte, later een stem. Daar was een oudere vrouw, die vroeg "wat loop je raar te doen" en ze begon me de weg te wijzen......"daar moet je heen"....Was het haar ontgaan, dat ik niets zag...of is de weg wijzen haar automatische reactie op iemand die niet ziet? Ik moest lachen en vond het lief dat ze me wilde helpen, ook al loop ik liever zelf mijn pad. Ze vertelde me waar de stronken waren en de takken hingen en zo kwam ik zonder vallen bij mijn bestemming. Ze heeft me veilig overgebracht in een tocht waarop ik door vallen en opstaan had willen leren en ik ben haar er dankbaar voor.